5-3-2 Cepillados

para complacerte.... para complacerme....
Bico. Bico.
Sorriso Aperta.
Aperta. Sorriso.
Sexo. Sexo.


“Ergue o meñique mentras me masturbas”

Calibro o equilibrio dun peso imperfecto, de dous corpos nús e inquedos. Cincocentos trinta e dous cepillados ao meu cabaliño branco. Un troco de sensacións profundamente superficiais, de usar e tirar, bicos-velcro. Cincocentos trinta e dous cepillados ao meu cabaliño branco. Mercado de influencias sobre viscolatex, nun cincuenta. Desbordo a dose exacta do que precisas para que ti tamén o fagas, para sentirme a ramera consentida do burdel. Cincocentos trinta e dous cepillados ao meu cabaliño branco. Sexo protésico para engordar a fantasía, para que sintas que son eu, que o conseguiches, non hai máis que buscar, só queda esperar a que non remate, ou a que se repita. Non esquezas, cincocentos trinta e dous cepillados ao meu cabaliño branco. Descalibro, desequilibro, din o que quixeches, abusei, abusaches, non chores, xa foi, non sufras, foi ben, foi bonito mentras durou.

Prótese

FELIZ aninovo, feliZ día do pai, fEliz aniversario, feliz día dos santos inocentes, feLiz san Valentín, felicES pascuas, feliz día da nai, felIz san Xoán, FELIZ día do orgullo gay, fEliz cabodano, felices vodas de prata, feliz san Antón, FELiz nadal, feliz día das letras galegas, feliz entroido, feliz, feliz, no teu día, amiguiño que deus te bendiga, que reine a paz neste dia, que xa chegarán o resto para ser infeliz.

Caos

Hoxe subironme o prezo no prostíbulo e por suposto non fun quen de deixar propina.

Hoxe descubrin que a merda que sae do meu corpo xa non ten o cheiro de sempre e que levar a camiseta do revés é unha boa solución para evistar os picores da etiqueta.

Hoxe o Ibiza levou aparcado en dobre fila máis de tres horas sen problemas e a máquina dos cafés gastounas de xenerosa e devolveume trinta e cinco céntimos de máis.

Hoxe a radio sintonizou unha canle sueca moi animada, non se entendía nada, parecida as que hai aquí..

Hoxe non soñei contigo e o meu teléfono non tiña chamadas perdidas.

Hoxe aprendín pouco, máis do habitual.

E aquí estou, esperto, coa noite xa pecha e desafiando ao cambio de hora. Eu máis este mosquito intentamos durmir sen logros. Será que non quero que remate.

O SUPER

- Xa non pode traballar unha tranquila.
- Muller que pasou hó?
- Trátanos coma ratos. Eles si que son animais!
- Pero de que falas?
- Téñeno todo pensado.
- Ai Carmen, as veces non me faltan ganas de darche un bo sopapo. A que ven tanto secretismo?
- Achégate e verás, ven ven, mira! Non notas nada raro?
- Na báscula? Mmm... Que é nova?
- Moi ben guapa, xa se ve que tes ollo clínico. Iso é e vidente, fíxate mellor!
- Ai muller que queres que a coma? Eu non che vexo nada raro na báscula, ti dirás.
- Mira iso de aí, si, iso que sobresae!
- Ese cable?
- Ajá! Parece un cable si. Outra coitadiña que cae na trampa.
- E logo que é mais ca un cable?
- Está ben claro, é un micrófono!
- Un micrófono? Na báscula da fruta?
- Si
- Ti toleas
- Mira non me importa o que pensedes, podedesme seguir chamando tola, pero a min estes non me enganan, queren explotarnos coma animais, queren que estoupemos. Controlan todo o que facemos para que non paremos nin para respirar. Pero eu estouche ben tranquila, a min o micro ese tráeme sen coidado porque que saiban todos eses monicreques que agora penso gritar máis que nunca e dicir ben alto e claro o que me pete. E que me toquen as narices, ti déixaos que me poño a cantar pola Durcal se fai falla e espántolles a todo Dios.
- Pero Carmen non esaxeres!
- Que vou esaxerar! Se a culpa e toda vosa que parecedes parvas, ou vadesme dicir que o que puxeron o ano pasado son unhas simples cámaras de seguirdade...o carallo! Que eu de computadoras aínda che entendo algo. O que fan estes sinvergüenzas e gravarnos para despois darlle a volta a pantalla para que se nos baixe a todas a saia, ou? E logo porque pensas que insistiron tanto na saia do uniforme? Vos seguide con esa actitude pero a min non ma dan que dende hai tres meses traigo a faixa ben posta para que non se me vexa nin un anaco de carne
- Pero Carmen, por Dios!
- Isto é intolerable e inhumano.
- Isto Carmen é un supermercado coma outro calquera, ou casi igual co resto... e corre que xa tes xente na frutería.
- Podes seguir ceguiña pero aquí a tola lévavos vantaxe, xa verás ti.

Carmen afástase cantando

- “Yo no he perdido la esperanza de que un día tu me quieras y ese día llegará...”

ESCRÚPULO

Un día deume por facer a cea e si, xa o sei sona moi raro vindo de min, pero por un intre picoume a curiosidade de sumerxirme no recordo materno, pensando naquelas delicadas mans sazonando a carne fresca e de súpeto chegaron os meus sentidos os aromas, sabores e o calor na pel que xa había moito tempo, moitos anos que non sentía.

Un día deume por facerlle a cea e si, volve a resultar moi extraño vindo de min pero por intre picoume a cuiosidade de sentirme como quela que me dera a vida, servir ese prato cheo de condimentos sazonados delicadamente coas miñas mans e recibir os leves , xa que non pasaban diso, xestos de agradecemento ante tal manxar.

Non son a típica ama de casa, el sábeo e acéptao, que remedio! así todo mellor. Porén non para min sorpresa ver a súa ó comprobar que me atopaba na cociña cun mandil cheo de vaquiñas moradas, unhas aparatosas luvas e a miña insistencia para que ficase na mesa agardando. Había xa tempo que o noso decaía, artellaba entre varias hipóteses pero non me cadraban. O de que buscaba en min a súa nai era obvio que sobraba, as veces penso que son máis ben a súa filla.

Ceamos, estaba tan orguiosa que decidín observalo minuciosamente, sen apenas parapadear.

Os seus rudos hábitos carentes de modales, a súa boca aberta chea dos restos daquilo que fixera con tanto amor.... Ó mellor xa non era amor a palabra.

Aquela noite apoderáronse de min os escrúpulos e avergonceime durante varios días ó pensar que non podía miralo a cara, que non podía nin tocalo, porque xa había tempo que me daba noxo acostarme con el na mesma cama.

Dende aquela comprendín un pouco mellor a que me dera a vida.

Mañá farei a cea, para min soa, e será reconfortante, son moi agradecida.

FICTICIO

-Se me sincero non che vai gustar, sempre xogaches dentro do mundo do ficticio, non entendo a que ven isto.

-Non comezemos con esas ameazas brandas, que sabes que me dan noxo.

-Eu aviso, ti sabrás.

-Porqué tes que estar tan seguro en todo?Non mo creo, sabes? O control sempre pertence a esas dúas mans nas que artellas a miña vida, e eu déixome, aínda non o entendo.

-Pois terás que entendelo.

-Sempre fun a que buscaches, verdade?.Ese monicreque que se deixa dominar neste mundo de mentiras, eres moi feble por iso buscaches a alguén máis feble ca ti.

-Eu non dixen nunca iso.

-Sempre o dis, e decátome agora.

-Nunca é tarde.

-Ves? Ves como actúas? Que intentas, ferirme con esa seguridade atroz? Con esa aparente insensibilidade? Á merda todo, á merda eu, á merda ti.

-Non te alteres

-Por que? O presidente do mundo ficticio habitado por min deulle o primeiro antollo do día: “non te alteres di”. E agora que? Téñoche que faer caso?

-Para de frivolizar, estaste pasando.

-Ben pararei, si, pararei, pero entón que? Vasme dicir o que pensas ou non?

-Sincerarme? Se xa está todo dito

- Pois aínda non soltaches prenda.
-Xa o dixeches ti todo, e mira sen miña axuda, parece que imos mellorando.

Deus morreu!!!!

“Caro Deus
Sinto-me profundamente desiludido consigo com a Sua falta de sentido de responsabilidade. Para dizer com frontalidade, considero-O um cobarde e penso en Si sobretudo como alguém que abondonou a viagem a meio, o que, convém que se sublinhe, nao se faz, principalmente numa obra tao importante.

A Sua criaçao mete agua por todos os lados, todos os dias se descobrem novas falhas na embarcaçao, a pesar de muitos dos passageiros nao terem percebido e nao estarem conscientes do perigo que correm. O mesmo se pode dizer dos anormais que comandam o navio, o exemplo extremo do falhanço, da inutlilidade e da incompetencia que dominan aquilo a que algum génio (¿¡?¡) chamou de raça superior: a nossa querida raça humana.
Deve admitir que a idea de criar o mundo numa semana nao foi das melhores, só aumentou os problemas e a situaçao actual é o expelho de uma clara falta de planeamento. A cobardia que já me referi anteriormente debe-se ao ipso de abandonar um trábalho a meio quando este começa a correr mal e despois virar as costas, partindo para outra.
Realmente, só Lhe perdoo se se estiver a pasar uma das seguintes situaçoes:

- encontrar-se num estado de completa bebedeira (roçando o coma alcohólico).
- estar apaixonado.
- ter um excelente sentido de humor e gostar de se rir dos bonecos de lama que aquí habitam (incluindo eu).

Se responder que sim a duas das três hipóteses pode mesmo telefonear-me a convidar para uma visita aí ao topo, que que ponderarei esquecer os conflictos passados, e nao forom poucos, e pago-Lhe um copo no Bairro Alto...

Um abraço
Terra, Setembro 1998”

It´s the end of the world as we know it and i fell fine

Ninguén quixo escoitar a voz da terra nai, agora xa é tarde, os choros tan só serven para apaciguar os nosos erros.
Rezamos sen saber moi ben a razón, as nosas súplicas esbozan unha clara debilidade. As nosas máns aprentanse cada vez máis forte esperando unha resposta de Deus, pero Deus morreu.Achégase a fin do mundo, achéganse as eperanzas de que apareza outro mellor.