Entre toxos e xestas

Eu, Puta.

2011-11-14T18:53:00.001+01:00

As putas somos santas.

Fíxenme puta para non durmir soa. Pagan porque saben que os amo con loucura e estaría disposta a morrer por cada un deles. Saben que sempre estou a piques de matarme. Chaman ao día seguinte para comprobar que o fixen, pero ao escoitar a miña voz, pagan outra noite máis pola moribunda. Dígolles: Quérote! Quérote! E de novo fúndense na agonía e na obsesión. Descríbolle a onomatopea que reproduce o son exacto que emite o meu corazón cando se fragmenta. Eles escoitan, por se chegan as ganas de morrer e morro. Eu cóntolles como brota o sangue das fendas do músculo fragmentado. Como circula libre por esa textura rugosa e seca esvarando polo resto do corpo ata evaporarse. Despois dígolles: Quérote! Ámote! E eles mastúrbanse igual ca nun ataque. Os seus ollos ténsanse na medida que se tensan os tendóns da man dereita. Rómpense as costas para inxectar o aire con chorros infinitos que inundan, ata ter que nadar en tanta abundancia, tanta coma o derroche da súa fortuna. Pagan por mirarme mentres sufro e así convértome na muller máis fermosa do mundo.

E aínda preguntas por qué somos santas? As putas estamos dispostas a morrer por todos os homes. A amar a todos aqueles que non aman. As putas somos o gran Jesucristo.

Por que señor? Por que nos cargaches de sufrimento se nos deches forzas para aturalo?

Logo dígolles: Moi ben amor! Quérote! E namoro. A miña dor é a máis cara que existe. A miña amargurra a máis valiosa. O meu desgarro, un luxo.

E agora, agora que xa sabes que podo matarme por amor en calquera momento, agora terás que pagar o dobre para que non me mate.

5-3-2 Cepillados

2011-09-20T01:23:00.004+02:00

para complacerte.... para complacerme....
Bico. Bico.
Sorriso Aperta.
Aperta. Sorriso.
Sexo. Sexo.

“Ergue o meñique mentras me masturbas”

Calibro o equilibrio dun peso imperfecto, de dous corpos nús e inquedos. Cincocentos trinta e dous cepillados ao meu cabaliño branco. Un troco de sensacións profundamente superficiais, de usar e tirar, bicos-velcro. Cincocentos trinta e dous cepillados ao meu cabaliño branco. Mercado de influencias sobre viscolatex, nun cincuenta. Desbordo a dose exacta do que precisas para que ti tamén o fagas, para sentirme a ramera consentida do burdel. Cincocentos trinta e dous cepillados ao meu cabaliño branco. Sexo protésico para engordar a fantasía, para que sintas que son eu, que o conseguiches, non hai máis que buscar, só queda esperar a que non remate, ou a que se repita. Non esquezas, cincocentos trinta e dous cepillados ao meu cabaliño branco. Descalibro, desequilibro, din o que quixeches, abusei, abusaches, non chores, xa foi, non sufras, foi ben, foi bonito mentras durou.

Non recomendada para menores de 7 anos.

2011-09-13T01:33:00.006+02:00

Que é isto, quen somos?

Imos ser malos, paréceche? Os maiores fillos de puta sen sentimentos. Quitarémonos as camisolas e luciremos peito. Luciremos brazos. Sentirémonos sexys, vamos! É todo actitude. Está tirado. É doado, sempre é doado ser outro. Imos ser outro, se é o que queren seremos outro. Seremos os putos amos, dícese así non? que dis? Paréceche? Queimaremos a rúa, queimaremos as nosas gorxas con ron, do barato, do que esfola, nada de mariconadas.

Imos ser tolos. Grita! Móvete! Sorpréndete a ti mesmo! Baila! Baila! Baila! Libérate ostia!

Bañémonos na praia. Bañémonos en bolas. Enchamos o corpo de salitre pero non deixes de gritar oes? Non hai medos. Non hai pensamentos. Non hai nada. Non es ti, entendes? Parécehe? Grita!

Ves como nos miran? Cada unha desas pupilas é un aguillón cheo de veleno. Despois de picar morren, entendes? Estaste pondo cachondo? Tes medo? Bótalle collóns. Chamemos a cada un deses fillos de puta polo seu nome. Un por un. Hoxe nada importa. Somos malos. Os putos amos. Outros.

Que esperas de min? a onde pretendes chegar?

Deuche por pensar que protagonizabas a película da noite verdade? Si que che deu que o sentin. Pensaches que ti tamén eras quen de triunfar nos negocios e sentirte querido. Por un intre sentícheste capaz de educar admirablemente ao teu fillo e ter alguén ó outro lado da cama, simplemente porque lle apetece, e a ti tamen, porque te quere, sen máis pretensións, así de simple. Cada fotograma vivido aceleraba unha conta atrás inminente, a do fin, a do inicio da túa película. Xa sabes o que din, isto é a vida real, sen decorados nin montaxe, sen partener complaciente que che trae o almorzo á cama. Pero eu estou igual, todos estamos igual, no fondo somos iguais.
As mesmas pezas idénticas dun puto puzzle para maior de sete anos.

Des-huma-nizan-do

2011-07-12T15:34:00.002+02:00

A: haberá máquinas que quiten automáticamente as carrañas?
B: e a merda seca do cu?
A: haberá máquinas capaces de quitar as pelotiñas de merda que se forman entre as dedas dos pes?
B: e cortaunllas eléctricos?
A: Non, non, haberá unha máquina que faga todo iso á vez?
B: Todo iso á vez?
A: ten que existir ou? Non dirás que non, que hoxe non mundo xa che hai de todo.
B: Pois se existe eu precísoa, é un traballo demasiado traballoso como para que o exerzan miñas mans.
A: é unha asquerosidade demasiado asquerosa como para que recaiga nas miñas.

Prótese

2011-01-31T03:00:00.004+01:00

FELIZ aninovo, feliZ día do pai, fEliz aniversario, feliz día dos santos inocentes, feLiz san Valentín, felicES pascuas, feliz día da nai, felIz san Xoán, FELIZ día do orgullo gay, fEliz cabodano, felices vodas de prata, feliz san Antón, FELiz nadal, feliz día das letras galegas, feliz entroido, feliz, feliz, no teu día, amiguiño que deus te bendiga, que reine a paz neste dia, que xa chegarán o resto para ser infeliz.

Un cincuenta

2011-01-22T03:57:00.003+01:00

B: deixa de fumar, non ves que te estás matando?

A: cálate

B: poderías ter un pouco de respeto cos que non fumamos

A: pero que dis?

B: o que oes

A: acabamos de foder non?

B: si

A: pois eu despois de foder preciso fumar un pitillo

B: claro, é algo inevitable

A: para min si ostia

B: vale vale....

(pausa)

A: é curioso

B: si?

A: o ben que se levan os nosos sexos e despois non son quende aturarte.

B: eu tampouco. Debemos ser unha especie de binomio defectuoso que só funciona na cama.

A: máis ben somos animais.

B: un pouco fiera si que eres.....

A: joder si cando nos vemos o único no que pensamos é ou en discutir ou en saciar o calentón que levamos enriba, nin nos falamos

B: estámolo facengo agora

A: home despois desta noite non creas que teño moitas ganas de discuti

B: si, estivo ben.....moi ben......

A: tamén é curioso porque mentras fodemos sinto como si te coñecese de toda a vida.

B: a min pásame o mesmo

A: pero agora aquí ao lado da cama prodúcesme a mesma frialdade que calquera descoñecido

B: pero non o son

(pausa)

A: sabes? Si che digo unha cousa non te ris?

B: son todo orellas!

A: Sempre fuches o meu top one de entre todas as persoas coas que me deitei

B: si? Anda... non mo creo

A: pois si, de feito os meus colegas debecen por catarte

B: está ben sabelo

A: pero tranqui, con eles non funcionarias

B: como? Ti que sabes?

A: mira, jódeme recoñecelo pero eres a miña media laranxa no que a sexo se refire. Se as relacións amorosas deste mundo se basaran única e exclusivamente no sexo, ti serias o amor da miña vida.

B: home, é unha parte importante....

(pausa)

A: veña, vístete

B: que?

A: que te vistas

B: para que?

A: para que vai ser, teraste que largar ou?

B: estas de coña non?

A: non, gustaríame que te foras

B: son as tres da mañá

A: na entrada hai algo de diñeiro si precisas para o taxi

B: pero non entendo, por que?

A: por que? Queres saber por que?

B: si

A: déixao

B: non, agora dimo, supoño que terás unha razón non? e noite pecha e....

A: Pois xa se me está a pasar o efecto do polvazo desta noite, estoume a sentir unha merda que só sabe foder, a máis sucia escoria sen sentimentos, e o peor de todo, non teño forzas para botar outro polvo asi que un dos dous sobra non? E creo que os dous sabemos quen é o propietario do colchón

B: veña pois si queres discutimos

A: prefiro fumarme outro pitillo, ou un porro, ou comer magdalenas con xamón que sei eu!pero só!

B: vai moito frio na rúa....

A: por hoxe xa chegou, veña

B: eres un fillo de puta

A: un grandísimo fillo de puta son!

B: non cambiarás.... e eu tampouco.....non sei como fago pero eu tampouco...

(B márchase coa metada da súa roupa nas mans)

A: non te preocupes, chamareite!

Masoquismo

2010-11-18T02:30:00.003+01:00

Túrbasme, mastúrbasme pertúrbasme.... mantesme dentro
Túrbasme, mastúrbasme pertúrbasme.... mantesme dentro
Túrbame, mastúrbame pertúrbame.... mantenme dentro
Lonxe de todo Na nada
Pero estas ti
Porque ti estás
Non?

Contamínasme
Toleo
Veleno
Veleno que penetra no sangue
Excítome
Doe

Teño medo a caer sabes?
Pero estas ti
Porque ti estás
Mantesme dentro

Canso
Estou canso
Non se me da ben camiñar na punta dos pes
Non se me da ben aturar a sede
Finxes
Como?
Finxo

NON!

Xa está
Veña
Xa está
Non doe
Creo
Porque ti estás
Estas ti
Non?

E ti tamen...

2010-08-26T01:46:00.003+02:00

Xa tocaba falar de min.

Hoxe volvin prender a aspiradora. No baño.Mala cousa.

E xa postos a sumirse na soidade tumbeime na bañeira, vestido. Por un momento ata sentin que a miña miseria era importante.

“Cando comeza a accion?” gritaba.

Ria por momentos. Cantos minutos tes que ter a mirada fixa nun punto para comezar a chorar? Non os contei pero foron uns cantos e saiu unha merda de bágoa.

“Cando carallo comeza a acción? Levo unha hora esperando e estoume cabreando”.

Sempre che fun de preocuparme en solitario, de sufrir só. É curioso gústame sufrir sin compañía e disfruto gozando con ela. É curioso?. A quen llo pregunto?
Gustariame crer en deus para falar con el nestes casos. Que estupidez!

A miña voz sona moito máis grave co son da aspiradora de fondo.

ACCIÓN

-Bos días
-Bueno días cielo
-Que tal dumirches?
-Pues muy bien, a tu lado siempre se duerme bien. Tu?
-Bueno, non foi a miña mellor noite a verdade.
-Y eso?
-Despertaba aos poucos, apenas durmín.
-Tenías frio?
-Falabas en soños
-Como?
-Pois iso, que non paraches de falar en toda a noite
-Ja, no jodas? Y qué decía?
-A maioría das veces non se che entendia o que pronunciabas.
-Ahm..... Y cuando entendias, que decía?
-Bueno, nada importante creo, non me lembro ben.
-Venga, haz memoria que ahora tengo curiosidad.
-Dicias que só me querias para follar, que non había de que preocuparse.
-Que?
-Era o que dicías.
-Vaya, menos mal que no era nada importante!
-Non é verdade non?
-Como?
-Que só me queres para follar, non é verdade.
-Bromeas?
-Pois non, ademáis sonabas moi convincente.
-Me parece preocupante que llegues a cuestionarte eso.
-A min tamén.
-Además nosotros no follamos, hacemos el amor.

SORTE

2010-08-12T14:14:00.003+02:00

Só pido un vale por unha noite contigo. Só iso.

Un cuarto, unha luz, un colchón e nós. Só iso.

Sen reloxos, sen presas e sen ruido. Só nós,xogando a ser nós, a querernos, a descubrir o descoñecido, a explorar o inexplorado.
Sentiremos a pureza dos nosos corpos espidos, morreremos de calor, fundiremos as nosas mans na pel do outro e gritaremos. Gritaremos de pracer, choraremos de felicidade, tolearemos ríndonos con picardia, faremos o amor, foderemos, fornicaremos..... suaremos coma animais.
E asi ficaremos inmóviles, sentíndonos a un dentro do outro, inseparables por un intre, coma almas xemelgas.
Bicarémonos a escuras entrelazando as nosas linguas viperinas. Masturbarasme e masturbareite.
Por momentos sentiremonos os protagonistas dunha peli romántica pastelosa, coma se o noso fose un amor adolescente. Soñaremos despertos.
Escupiremos con ansia as nosas ondas de pracer. Relaxarémonos.
Tararearei unha canción mentres me acaricias e adormeceremos ao ritmo dos nosos latexos.

E amencerá. E procurarei levarme sempre no peto esa sensación, esa cara que me mira e me deslumbra, esa aparente felicidade.

Marcharaste. Eu seguirei aqui mordendo as unllas, esperando ansioso o seguinte vale.

Wifi

2010-07-15T13:48:00.001+02:00

Chóralle o ollo esquerdo, sinte envexa do dereito, é máis feble e non tolera o fume que sae do cigarro. No fondo non sabe se chora polo agobio, polo tabaco ou simplemente é unha estratexia para facer tempo mentras o portátil recupera a conexión.
E síntese egoísta, un niñato caprichoso.
E colle un sobre de azucre e vérteo enteiro na lingua.
E saborea eses grans doces.
O ollo dereito continua seco e o pitillo está a piques de consumirse. Cheira os dedos porque sempre lle gustou o cheiro que deixa o Malboro nas súas bastas mans.
E a conexión parece que non quere vir.
E síntese observado.
E saca da carteira as moedas xustas para pagar a cervexa.
Non pensa deixar propina con esa merda de tapa que lle puxeron. O home do fondo grita. Hoxe portouse ben a máquina tragacartos.
E volve a sentirse un niñato caprichoso.
E bota de menos.
E mira fotos.
E apaga o cigarro
Desiste nos seus intentos de conectarse e asume que chegou a hora da retirada. Costalle pensar cal é o camiño máis longo para chegar a casa.
E desconecta o portátil.
E colle as gafas de sol.
E estornuda.
Chega a barra para pagarlle a ese camerero de acento luso e voz tímida. Fica sorprendido.

-Está convidado, polo home da máquina tagacartos.

Arcadas

2010-06-20T19:21:00.003+02:00

É complicado atopar a onomatopea que reproduza o son exacto que emite o corazón cando se fragmenta. Ábrense pequenas fendas polas que se filtra o sangue, o máis vivo, o máis vermello. Este corre libre por esa textura rugosa e seca, esvarando polo resto do corpo ata evaporarse. E ti non sintes nada, todo cheira igual, cheiro a morto, cheiro a putrefacto.

-Pois para levar duas semanas véseche moi solta!
-Ti cres? Graciñas.
-Si, eu diria que levas polo menos un ano facéndoo.
-Pois nótome moi insegura.
-Disimúlalo ben.
-Inténtoo.
-Como ten que ser! que aquí todos andan con catro ollos para cazarte.
-Xa me decatei, si.
-E iso que moito xa non podemos empeorar as cousas!
-Jajajajaj tes razón.
-Por iso as veces vólvome perversa
-Como?
-Si, pero déixao, has de pensar que toleo.
-Que va muller, conta
-Encantaríame que algunha vez tiveran algunha reacción, que sentisen algo.
-Si?
-Como berran mentras xogo co coiteliño.
-Pois eu cagaríame de medo.
-Canto máis berraran máis mala seria, sobre todo xogaría cos ollos, encántanme!
-Ai Jesús, dilo en serio?
-Creo que me faria recuperar a paixón perdida por este traballo.
-Pero tia, iso sería cruel, sería un delito.
-Joder, pero non ves que están mortos!
-Pero si dis que berran....
-Como se nota que levas só duas semanas!

As veas entúpense e amoréanse formando nudos, unha madeixa morada que palidece a pel. Xa non queda auga, non hai bágoas, non hai súor, non hai saliba. Os riles defórmanse e desprenden un cheiro amargo que se mestura co formol. Os testículos encóllense coma pequenas pasas. E ti non sintes nada, todo cheira igual, desexarías estar morto.

RUIDO

2010-04-25T17:45:00.001+02:00

Canto máis ruido fago máis quero escoitar. Convírtese no remedio infalible para sobrelevar aqueles momentos nos que non tes a ninguén con quen compartilo.

Resulta ser unha terapia económica. Por momentos xorde o arrebato egoísta e decido desperdiciar enerxía co único fin de de cumprir o meu capricho, ese no que non me sinto só.
Prendo o televisor, a aspiradora, abro a billa e mesmo poño a radio nesa canle na que nunca sintonizas nada. Fico imóbil, relaxado, procuro non concentrarme en ningún son particular, máis ben fago de todos unha sinfonía de vangarda coa suficiente forza como para transportarme a aqueles días nos que tamén se me puña a pel de pita, como agora.

Espero un rato, pero agora tan só escoito ó aspirador, sen dúbida é o son que máis aprecio, ten algo de maxia, o peor, coma en case tódolos trucos é cando desaparece, a sinfonía remata en cadencia e só escoitas o minuteiro.

Non queda outra, aínda son feble, non son quen de xogar as resistencias, voume alimentando en pequenas dosis coa miña terapia, volve o arrebato egoísta. Prendo o televisor, a aspiradora, abro a billa e mesmo poño a radio nesa canle na que nunca sintonizas nada.

GRIS

2010-03-06T20:17:00.002+01:00

Dicimos que algo é branco e negro, nunca diferenciamos a variedade de grises que fan posible todo o que é branco e todo o que é negro. Por iso unha cebra, un pingüin ou un dálmata non son iguais aínda que sexan brancos e negros. Cebras, Pingüíns e Dálamatas non son iguais, pero coas persoas non sucede o mesmo, non notamos esa diferencia. E é ben raro que non o fagamos. Porque ao final, pingüins, cebras e dálmata probablemente teñan pensamentos moi semellantes: frio, calor,sono, fame, sexo,afecto, malestar, mira que branco ou mira que negro.
Pero e nos? nos que somos? somos brancos? somos negros? somos brancos e negros?

A min, gustaríame ser laranxa.

Je ne suis....

2009-11-29T23:06:00.004+01:00

Je suis la vitalité
Je suis la dèsolation
Je suis la garce
Je suis la folie
Je ne suis......

-Mira o tempo, velo?, síntelo?, podes collelo?, podes asfixialo ata que se pudra nas túas mans e xa non siga o seu camiño? Dime que podes, dimo e xa non serei a mesma.

Os putos anos pasan, pasan por todos, por algúns máis ca outros, pero pasan ao fin de contas. Por ela pasaron axiña, pasou media vida en busca da eterna xuventude e acabou sumida en cremas de coñecidas marcas e descoñecidos logros.

-Perdín o tren, ese que ía a Bilbao, tamén o que me levaba a Paris. Perdin a maleta e o billete, perdin o pucho que me abrigaba do frío...

Soñaba xogar, nisto que chaman vida real ,cos bonecos que tiña de pequena, xogar a ser a mamá pero rematou por convertirse na tia que todos os nenos desexarían ter, esa amiga de mamá que cando ven sempre trae unha tableta de chocolate.

-Nuna amei, sempre foi máis sinxelo odiar. Pensei que para amar, tiña que aprender a detestar. Unha vez ameime a min mesma, pero non lembro se foi real.

As súas sabas enchéronse de pel morta, a súa cabeleira volveuse cincenta e deixou de ser atractiva, deixou de preocuparse por selo. Agora mira ao espello e trata de lembrar o que ficou atrás para deprimirse, para sentirse a merda máis grande do mundo, dalle forzas.
O cheiro a orín comeza a impregnar a súa roupa interior, ten arcadas e corre ao baño para axeonllarse no retrete e botar todo fora, mentres chora. Se o retrete fora máis grande tiraríase pero non o é.

-Gústanme os aniversarios, pero en solitario. Gústame esquecer cantas velas teño que por na tarta. Disfruto regalándome aquilo que tanta ilusión me facia, sorprenderme cunha festa e bailar borracha ata perder o control. Felices 70! E penso que esas son as palabras máxicas para que chegue o final que non é tal. Érgome ao dia seguinte convencendome que as palabras máxicas farán efecto dentro dun ano.

Je suis parfait
Je suis le patron
Je suis la reine
Je suis vieux
Je ne suis....

A SEREA

2009-11-24T00:33:00.002+01:00

Nadou forte, contra as mareas. O mundo tiña fame de xexún e ela saiu a frote. Naceu a delicia, a delicada, a dos ollos de acibeche, a da pel de nacre.

Do grego, Sofia, de natureza emotiva, cordial e sagaz, inundou ao mundo, paseniño, con sutileza, da auga clara na que mergullar o noso corazón e convertilo no dela, sen impurezas, coa sinxeleza dos acenos naturais.

Cobre o seu corpo con panos de seda e calza sandalias de coiro, alza a mirada envolta en pinturas de conto, e caes sucumbido no vestixe dos seus ollos.

E non pode facer mal e digo que non pode ser doente, co seu sorriso lévate polo vertixinoso cauce das suas aguas, non podes deixar de querela como é, non podes deixar de nadar con ela

As ondas van e veñen, ao ritmo das súas cantigas atrapando aos máis codiciados mariñeiros que se funden nas súas redes para adorar a musa, a feiticeira.

Eu coñecina un día, vina pasar e marchou. Pero non me esquecín dela e ben sabe este zagal que o mar do nordés respira teimoso dende que fuxiu, mais agardo a esperanza de volver nadar un día con ela, coma daquela, con Sofia, coa miña serea.

ESQUECICHES

2009-11-13T04:05:00.002+01:00

Sempre buscou en min un confidente, un apoio, un responsable. Pero eu era tan só un neno.

Sempre buscou en min unha excusa, un consello, compresión, e os problemas para min eran tan só fórmulas matemáticas.

Era o conflito e a solución, o intruso silencioso do fráxil binomio, a pelota que cambia continuamente de tellado.

Sempre buscaches en min razóns, causas, e eu estaba tan farto delas....

Estabas tan cega, tan absorbida nos teus problemas que non reparaches no máis importante.

Sempre buscabas en min un pai pero eu era tan só o teu fillo.

Caos

2009-11-02T00:28:00.002+01:00

Hoxe subironme o prezo no prostíbulo e por suposto non fun quen de deixar propina.

Hoxe descubrin que a merda que sae do meu corpo xa non ten o cheiro de sempre e que levar a camiseta do revés é unha boa solución para evistar os picores da etiqueta.

Hoxe o Ibiza levou aparcado en dobre fila máis de tres horas sen problemas e a máquina dos cafés gastounas de xenerosa e devolveume trinta e cinco céntimos de máis.

Hoxe a radio sintonizou unha canle sueca moi animada, non se entendía nada, parecida as que hai aquí..

Hoxe non soñei contigo e o meu teléfono non tiña chamadas perdidas.

Hoxe aprendín pouco, máis do habitual.

E aquí estou, esperto, coa noite xa pecha e desafiando ao cambio de hora. Eu máis este mosquito intentamos durmir sen logros. Será que non quero que remate.

O SUPER

2009-10-15T01:00:00.003+02:00

- Xa non pode traballar unha tranquila.
- Muller que pasou hó?
- Trátanos coma ratos. Eles si que son animais!
- Pero de que falas?
- Téñeno todo pensado.
- Ai Carmen, as veces non me faltan ganas de darche un bo sopapo. A que ven tanto secretismo?
- Achégate e verás, ven ven, mira! Non notas nada raro?
- Na báscula? Mmm... Que é nova?
- Moi ben guapa, xa se ve que tes ollo clínico. Iso é e vidente, fíxate mellor!
- Ai muller que queres que a coma? Eu non che vexo nada raro na báscula, ti dirás.
- Mira iso de aí, si, iso que sobresae!
- Ese cable?
- Ajá! Parece un cable si. Outra coitadiña que cae na trampa.
- E logo que é mais ca un cable?
- Está ben claro, é un micrófono!
- Un micrófono? Na báscula da fruta?
- Si
- Ti toleas
- Mira non me importa o que pensedes, podedesme seguir chamando tola, pero a min estes non me enganan, queren explotarnos coma animais, queren que estoupemos. Controlan todo o que facemos para que non paremos nin para respirar. Pero eu estouche ben tranquila, a min o micro ese tráeme sen coidado porque que saiban todos eses monicreques que agora penso gritar máis que nunca e dicir ben alto e claro o que me pete. E que me toquen as narices, ti déixaos que me poño a cantar pola Durcal se fai falla e espántolles a todo Dios.
- Pero Carmen non esaxeres!
- Que vou esaxerar! Se a culpa e toda vosa que parecedes parvas, ou vadesme dicir que o que puxeron o ano pasado son unhas simples cámaras de seguirdade...o carallo! Que eu de computadoras aínda che entendo algo. O que fan estes sinvergüenzas e gravarnos para despois darlle a volta a pantalla para que se nos baixe a todas a saia, ou? E logo porque pensas que insistiron tanto na saia do uniforme? Vos seguide con esa actitude pero a min non ma dan que dende hai tres meses traigo a faixa ben posta para que non se me vexa nin un anaco de carne
- Pero Carmen, por Dios!
- Isto é intolerable e inhumano.
- Isto Carmen é un supermercado coma outro calquera, ou casi igual co resto... e corre que xa tes xente na frutería.
- Podes seguir ceguiña pero aquí a tola lévavos vantaxe, xa verás ti.

Carmen afástase cantando

- “Yo no he perdido la esperanza de que un día tu me quieras y ese día llegará...”

O PRIMEIRO DO PLURAL

2009-10-02T12:42:00.002+02:00

Decidimos, inconscientes, facéndonos os maduros.
Arriscamos, convencidos de que sempre se gaña.
Soprendímonos ó comprobar que o tempo logo pasa.
Desgastámonos e optamos pola falta de respeto.

Sobrepasamos impasibles, sólidas barreiras.
Burlámonos das decisións alleas.
Antepuxemos o material ante todo,
xa non hai fondos para un prezo tan alto.

Tocamos con rencor onde máis doía.
Escarbamos furiosos na ferida,
comprobamos ledos que sangraba.
Infectamos a un fogar, a tres vidas.

Traficamos coa máis férrea ilusión.
Intercambiamos laudos sen xuíz.
Condenámonos voluntariamente.
Fixemos do masoquismo unha relixión

Remeximos na bosta acumulada,
impregnamos a pel de fortes cheiros.
Enredámonos unha e outra vez na madeixa,
paramos, e volvemos a enredala

Convertimos o soberbio nun presente
Afundímonos paseniño no preseiro
Mentimos, fuximos, gritamos
choramos, sufrimos pero seguimos.

Atallos

2009-09-21T12:29:00.002+02:00

Namoreime de ti, paseniñamente, angustiosamente con paixón. Namoreime do xeito non que me miras cando estou espido e ti érgueste da cama. Namoreime das túas mans facéndome cóxegas e dese xeito peculiar no que pronuncias os eses.
Namoreime si, e dende aquela dexei as unllas crecer para arañar cada segundo, para aferrarme a cada poro da túa pel.
Camiño despacio, non teño presa, non malgasto as forzas en correr, non sabería que facer ó determe.

-Que pasou?
-Nada, por?
-En que pensabas?
-Pois en nada, a verdade.
-Non é posible.

Nada é imposíbel, non pensaba en nada, tan só contruía inxenuamente fortalezas de crsital nas que agochar o meu pequeno mundo, ese no que vivo como quero ou coma creo querer, ese ó que pretendo chegar polo camiño sinxelo, o asfaltado, no que sempre me perdo. Hai moitos atallos que traicionan ata o ollo máis avispado e convírtense en lóbregos túneis que te conducen ó punto de partida.
E agora, como cho explíco? Os teus ollos brilan tanto por momentos... as veces parecen tan fortes... Que pequeniño son ó teu lado! Aínda me queda moito camiño por diante! Non teño presa, vou a modo, sen coller atallos.

-Vasme dicir no que pensabas?
-Mañá, non me podo esquecer de cambiar a hora

Xiana

2009-09-11T12:10:00.002+02:00

Cando Xiana entra na casa pecha a a porta e tira ó lixo ese sorriso pegado á súa entristecida faciana. Apenas sae, e cando o fai, agocha a mirada no chan esquivando as preguntas.

Cada son desta treboada de inverno crávase no peito en pequenas doses e procura que a dor sexa intensa, o suficiente como para que encha os grandes baleiros e leve do seu maxín aquel que marchou hai máis dun mes, oculto entre ondas salgadas, coa esperanza de voltar coas mans un pouco máis cheas.

Onte o neno, mentres xogaba, escupiu a súa primeira palabra e para Xiana foi unha tortura. Onte sentiu frio na cama e as mantas non bastaban, leva días desvelada, prefire o insomnio ós malos soños.

Pola noite, como tantas outras, foise a luz, Xiana e o pequeno ficaron en silencio, non se prenderon velas, nesa casa están prohibidas. Din que cada vez que se apaga unha, morre un mariñeiro

POSOS

2009-08-01T19:13:00.002+02:00

.....E ata que non sufriches non descubriches o que era a verdadeira felicidade.

Agora ris nunha sobria cociña, sen escesos, cunha fraca despensa e na túa cunca de té derramas os posos do sucio pasado.

Escoitar o seu silbido, esa melodía dunha dos Rolling, convírtete na protagonista repentina da máis exitosa traxicomedia aínda por rematar. O teu corpo entra en sintonía coa quente cunca ó ver o seu torso ó aire. Síntese poderosa na túa pequena miseria, síntese sensual e desexada.

Érguese da mesa e comeza a mover lixeiramente os seus brazos. O silbido permanece ó igual que a cunca nas súas mans.
Aproxímase a él e bícalle o pescozo. Para o silbido, a escena da cociña rematou, comeza a do cuarto.

Apagas a luz e todo fica en silencio, non sen antes deixar a cunca no mesado, xa non ten nada, está baleira, só quedan os posos.

564

2009-06-11T21:57:00.004+02:00

19 anos
187 centímetros
73 kg

“Agora ó chegar xa te apuntarei na miña libreta, será o número 564”

Nunca me levei moi ben coas matemáticas, era a nosa unha relación amor-odio na que as veces gañaba ela e as veces eu, apaixoante si, frustrante tamén.
Números, dominados polos números e só pensando niso decátome da capacidade de memorización do intelecto humano.
“É mellor que aprendas o DNI, serache útil”, “Non sabes o teu número de teléfono? Apréndeo!”, “ O coche con matrícula 9123 FGM está mal estacionado”...

Hoxe sen previo aviso sumei un novo número a miña lista que non é curta, aínda que tampouco das máis longas.
A partires de agora tamén son o 564, número par de tres cifras, sumando as tres sae o 15. Agora paso a formar parte dunha curiosa lista, con 563 persoas descoñecidas que me preceden e outras tantas que me seguirán o paso, bueno, non creo que xa sexan tantas.

Para nada estou orguioso de ser un mero número nesa lista ficticia de papel cuadriculado nun caderno, pero polo menos o número non me disgusta.
E dou grazas ata o momento de non ser o 563 ou o 565, sería horrible, non credes?

ESCRÚPULO

2009-06-09T19:48:00.004+02:00

Un día deume por facer a cea e si, xa o sei sona moi raro vindo de min, pero por un intre picoume a curiosidade de sumerxirme no recordo materno, pensando naquelas delicadas mans sazonando a carne fresca e de súpeto chegaron os meus sentidos os aromas, sabores e o calor na pel que xa había moito tempo, moitos anos que non sentía.

Un día deume por facerlle a cea e si, volve a resultar moi extraño vindo de min pero por intre picoume a cuiosidade de sentirme como quela que me dera a vida, servir ese prato cheo de condimentos sazonados delicadamente coas miñas mans e recibir os leves , xa que non pasaban diso, xestos de agradecemento ante tal manxar.

Non son a típica ama de casa, el sábeo e acéptao, que remedio! así todo mellor. Porén non para min sorpresa ver a súa ó comprobar que me atopaba na cociña cun mandil cheo de vaquiñas moradas, unhas aparatosas luvas e a miña insistencia para que ficase na mesa agardando. Había xa tempo que o noso decaía, artellaba entre varias hipóteses pero non me cadraban. O de que buscaba en min a súa nai era obvio que sobraba, as veces penso que son máis ben a súa filla.

Ceamos, estaba tan orguiosa que decidín observalo minuciosamente, sen apenas parapadear.

Os seus rudos hábitos carentes de modales, a súa boca aberta chea dos restos daquilo que fixera con tanto amor.... Ó mellor xa non era amor a palabra.

Aquela noite apoderáronse de min os escrúpulos e avergonceime durante varios días ó pensar que non podía miralo a cara, que non podía nin tocalo, porque xa había tempo que me daba noxo acostarme con el na mesma cama.

Dende aquela comprendín un pouco mellor a que me dera a vida.

Mañá farei a cea, para min soa, e será reconfortante, son moi agradecida.

FICTICIO

2009-05-30T16:43:00.002+02:00

-Se me sincero non che vai gustar, sempre xogaches dentro do mundo do ficticio, non entendo a que ven isto.

-Non comezemos con esas ameazas brandas, que sabes que me dan noxo.

-Eu aviso, ti sabrás.

-Porqué tes que estar tan seguro en todo?Non mo creo, sabes? O control sempre pertence a esas dúas mans nas que artellas a miña vida, e eu déixome, aínda non o entendo.

-Pois terás que entendelo.

-Sempre fun a que buscaches, verdade?.Ese monicreque que se deixa dominar neste mundo de mentiras, eres moi feble por iso buscaches a alguén máis feble ca ti.

-Eu non dixen nunca iso.

-Sempre o dis, e decátome agora.

-Nunca é tarde.

-Ves? Ves como actúas? Que intentas, ferirme con esa seguridade atroz? Con esa aparente insensibilidade? Á merda todo, á merda eu, á merda ti.

-Non te alteres

-Por que? O presidente do mundo ficticio habitado por min deulle o primeiro antollo do día: “non te alteres di”. E agora que? Téñoche que faer caso?

-Para de frivolizar, estaste pasando.

-Ben pararei, si, pararei, pero entón que? Vasme dicir o que pensas ou non?

-Sincerarme? Se xa está todo dito

- Pois aínda non soltaches prenda.
-Xa o dixeches ti todo, e mira sen miña axuda, parece que imos mellorando.

танцор

2009-05-19T00:12:00.002+02:00

Preciso vela de novo, non sei que ten, nin como se chama, nin alcancei a mirarlle o rostro pero preciso vela de novo.
Que que ten? É máxica, é capaz de aflorar a sensibilidade nesta alma ruda e fascinarme lentamente ata que me dou conta de que estou paralizado coa boca medio aberta mirando para ela., debo ser parvo!
Hoxe volvo ó seu encontro, rodeado de xente pero só na intimidade que nos otorga a escuridade da sala. Tiven sorte, primeira fila.
Comeza o piano, préndese as luces e aparece ela. Nese intre angústiaste observando esa gran fraxilidade, ata temes que tal boneca de porcelana esvare e reduza a súa beleza a pequenos anacos.
Salta, cada vez máis alto e cada vez cóstalle menos, xira e xira e xira e eu quedo mareado fixando a mirada nese tul branco que envolve o seu corpo e ficaría ali toda a vida, que non pare!
Penso, que será o que non me deixa esquecela? Será que non é humana? É un milagre?
A música para de súpeto! A boneca permanece en equilibrio nas súas puntas, camiña con delicadeza e reponde:

- É danza.

Lodo

2009-05-16T02:36:00.005+02:00

Cantas ganas tiña de volver visitar a presa! Hoxe é distinto, a auga estaba tibia, revolta, tiña un pouco de medo, parecía enfadada.

Como subiu o río! Que teña coidado cos zapatos que son novos!!

Cantas ganas tiña de sentir a auga correr nos meus dediños, que fría está!

Muller déixao, non o agobies, está para ensucialos, é normal que se achegue á auga.

Está moi fría e moi sucia, non se ven as troitas fuxir da miña sombra, hoxe a miña sombra flota na superficie.

Eu son a que despois llos limpará e frotará con coidado para que sigan parecendo coma novos

Non sei que ten hoxe o río, non me gusta, pero atráeme.

Muller, estamos para iso.

Vou ir ata a rampa, se me descalzo poderei meter os pés!

Estou para iso? Ti cres? Estou para sufrir cada vez que se tropeza e se manca? Estou para aguantar os seu choros pola noite e esperar a que durma cando eu xa non son capaz? Estou para sentarme nunha cadeira de bimbio e ver como medra?

Está demasiado fria! Está demasiado sucia, entrarei cos zapatos postos

Falas como se fora a cousa máis grave do mundo

Irei despaciño, para mollarme menos.

Si, debo ser tonta

Non me movo e non porque non queira é porque non podo, algo me ata e me angustia, debe ser o lodo. Terei que gritar para que elas me axuden, ou mellor calo, si, calarei, ó fin e o cabo aquí non se está tan mal.

Perdímonos o tempo

2009-05-10T15:59:00.004+02:00

Cando saímos era tarde, non vimos a ninguén, só estabamos nós. O camiñar era lento, e os nosos pasos estaban perfectamente compenetrados naquela cidade de luz, marcaban o ritmo do solpor.

Non se falaba, tan só camiñábamos en ningunha direción. Tiña fame. Comimos.

Aínda me pregunto o por que daquel silencio, o poder do mesmo embargaba meu pensamento e non me permitía outra cousa que calar. Un pequeno escalofrío envolveu o meu corpo. Tiña unha pedriña no zapato, era molesta, non a quitei.

Unha bágoa esvara pola súa faciana, un pano sae do meu peto. Xiro brusco, cambio de dirección.

Os pasos pérdense daquel compás unísono, adiántome. Rómpese o silencio, respira forte, respiro forte. Comeza a chover.

Enchoupados entramos no soportal, eu antes. Abro a porta, imos ó salón, prendo o televisor. O Telexornal rematou.

Rómpe o silencio:

-Merda, perdímonos o tempo.

E o que non dis......

2009-04-13T00:24:00.001+02:00

E dis que non resulta doado mirar ós seus ollos e ela queda prendada enrriba túa mentres analizas cada centímetro cadrado do seu destartalado corpo.

E dis que non resulta doado mirar ós seus ollos.e ela péchaos para non sentirse intimidada, para envolverse da maxia do momento, para emblanquecer a súa mente.

E dis que non resulta doado mirar os seus ollos, e non deixas de miralos, non deixas de miralos e permaneces cal figura pétrea ante esa delicada figura.

Dis que che encanta a súa boca, o seu sorriso, pero máis os seus ollos porque o seu sorriso, según ti, é un simple esbozo creado por ela, pero a súa mirada é un fiel debuxo do seu corazón.

Suspiras.

Poste rudo, insensible, aínda que lle moleste debes seguir ese xogo, é a máxima imposta para ver o mundo dende a facilidade. Ai, quen cho ía dicir! Canto medo se ten a romper o fráxil cando se atopa entre as mans!, como latexa o corazón ó levar no peto o máis grande dos tesouros procurando que ninguén se decate!

E sabes que ela desborda paixón e sentimento pero ti permaneces firme por iso de apaciguar a dor ante as hipotéticas perdas.

Suspiras.

E dis que non resulta doado mirar ós seus ollos, porque sabes que nese intre está todo perdio e lanzas o teu corpo ó baleiro sumerxido nesa bruma de incertidume que as mentes máis románticas e nostálxicas das que ti nunca fuches partícipe denominan amor .

A Alfanumérica

2009-03-25T01:17:00.001+01:00

- Confío nela, claro que confío. Deus dotouna da intelixencia e da beleza precisa para que fose a elexida. Agora que xa é unha muller, que o seu intelecto é capaz de desenrolalo, só queda que a súa confianza derrote na batalla contra a resignación.
Sempre o soñou, sei que cada vez está máis preto.

Cada día séntese máis preto, gaña folgos en cada amencer. E agora todo esta ó seu favor. O inverno está de baixa, a primavera ven sustiuilo. Ela aproveita cada raio que ese radiante Lorenzo lle regala para sumerxirse na ardua tarefa que embarca. Un simple latexo do seu corazón lévaa o seu sino, ó camiño para conseguilo.

Sempre soñou ser a fada deses contos de maxia que tantos ratos ocuparon na súa infancia, nesa revoltosa imaxinación que moitos consideraban única. Pechaba forte os ollos e ría sen descanso sentindo como os pelos da súa pel se lle erizaba ó contemplar dende o alto ós outros nenos.

Moldea a súa cabeleira, encarna os seus beizos, enche de coloridas sombras os seus chispeantes ollos, mírase ó espello e cada vez vese máis preto. Madura a cada paso, crece cada día, morre a nena.

Agora prepárase para a ardua tarefa, son moitos os cálculos, os números, os esforzos que sobreleva con valentía. Algún día non será preciso pechar os ollos para contemplar como os oustros quedan embaixo mentres ela tembla de emoción aló no alto.

Na sexta planta da torre na que habita, pasará cinco laboriosos anos. Mestura letras do alfabeto latino, e números arábicos, casos simples cos sensibles. Moitos, incrédulos ó contemplar a súa ridícula labor decidiron chamala a Alfanumérica.

Cinco, foron cinco, tan só cinco anos para conseguilo. As mans estaban cansas, o sono fora secundario, pero os seus ollos, eses ollos que envolven a máis fría mirada, permanecían chispeantes, agora máis que nunca.

Chea de valor, de orgullo, e de forza saiu decidida daquel zulo no que vivira tanto tempo, avivou o paso e voou, sobrepasou aqueles que tanto se riran dela, limpou as sucias miradas ó seu paso, cada vez máis veloz, semellaba unha fada de conto. Por fín o conseguira.

- Agora véxoa partir, aló, cada vez máis preto das doniñas. Ves como o conseguiría! Eu confiaba nela. Cos ollos húmidos boto un bico, coma moitos, á miña princesa, a princesa Alfanumérica.

18 metros cadrados

2009-03-13T00:27:00.004+01:00

Hai máis dun mes que non dou sinais de vida. Non é porque non precisase escribir, gritar a traves das miñas verbas e liberarme desa pel morta que tanto me pesa.
Sucede que non teño forzas, síntome feble, perdido en 18 metros cadrados.

Ese sorriso que non esgotaba o seu brilo, esa felicidade que te embarga, a bondade que desprendes, esas ganas de coller o mundo cun dediño esvanécese nun microsegundo.
Pero ti, mínteste, porque é doado mentir. Abres os ollos o máis forte posíbel, miras ó lonxe e pensas que estás ben, que todo pasou.
O teu ombreiro serve de consuelo para moitas almas apenadas pero, chegas ó teu cuarto e non atopas ningún no que apoiar os teus delicados ollos. Non hai panos de seda para calmar a dor da auga salgada, polo menos non os hai para ti.
Aínda que te esforces non podes ser inmune a tristeza que outros procesan na súa faciana. Aínda que te esforces non podes amosar tristeza na túa faciana.
Eres o consolador sen consuelo. O animador sen ánimo.
Un día estouparás, e todo o mundo tomarate por tolo. Un día serás coma eles, contestarás mal, chorarás con todas as túas forzas, pedirás axuda e, todo o mundo tomarate por tolo.
Somos froito da nosa colleita e a túa semente é o sacrificio da aparencia.
E non te queixes, non cho permito. É medo o síntoma. Incapaz eres de aturar o que se aproxima.

Cala! aínda te teño a ti, non estou só, ti non abandonas, non podes, porque no fondo tamén tes medo.

Tamén o tes a el, el tamén te coñece, sabe máis do que ninguén, aínda que non tanto coma min.

Algo raro pasa, non acabo de equilibrarme nese fío metálico que nos une. Mantenme dentro dese buraco fendido no seu brazo pero en realidade eu non estou dentro. Non estou en contra das súas conclusións radicais, nin das súas voltas de torca pero eu non encaixo, ambos non nos axustamos alí. Ninguén encaixa alí.Pero aínda así mantesme dentro! E eu ansío por quedarme!

Se borras os teus segundos dos meu minutos, as túas horas dos meus días, se berras aínda que eu cale, se choras aínda que eu escache a rir.
Se miras ós ollos e precisas seguir, entón todo será máis sinxelo.

PANCHITO

2009-02-15T13:30:00.004+01:00

Panchito é un neno de 32 anos, 11680 días que lle aportan as doses de madurez necesarias pero insufcientes para que descubras que no fondo é iso, un neno.

O seu nome fai referencia a un froito seco fritido e salgado, e iso venlle que nin pintado. Aínda que non o recoñecería, eu aprecio a seca nas súas verbas, ben sexa pola calor tropical que recibe nas súas queridas illas Canarias, ou ben pola presión asfixiante que se concentra na gorxa ó non poder fuxir das esnaquizantes aparencias. Eu decántome pola segunda.

Fico sempre esperando a que se de a coñecer e cada unha das súas palabras introdúcete na trama da súa complexa razón de ser. Esa rede atópase curtida con forza polas asperas e saibas mans mariñeiras que engaiolan a máis feroz das presas.

É imposible atender a súa vida e non apreciar o surrealismo que a envolve, así como tamén é complicado non sorrir con forza, coma un paxaro, cando solta algunha das súas elocuentes frases que sostentan cada vez con máis forza que se trata dun neno de 32 anos.

O desorbitado consumismo agocha as súas debilidades e a súa infinita bondade serve de abusos a moitos, mais semella ser feliz. Disimúlao moi ben.

Moitos de vos seredes coma panchito, eu mesmo teño moito en común con el.

Doulle gracias, porque sempre saca un sorriso da miña boca, aínda que non é complicado, sonche de “sorriso doado”.
Quédanos unha viaxe pendiente, eu invítoo a outra, a outra illa tropical na que non exista a presión afixiante concentrada na gorxa ó non poder fuxir das aparencias.
Iso si, tan só é unha invitación de ida, non mereces a volta.

Corazón Blindado

2009-02-03T14:00:00.004+01:00

Moi boas a tod@s.

Cada día crezo maís, comenteino no post anterior. Resulta sorprendente a cantidade de cousas que che pasan de entrada en entrada.

Agora xa non me fas dano, sei esquivar as túas palabras, sei o que che doe. e sei o que non aturas. Agora lévoche vantaxe nesta competición chamada vida. Non te molestes en desprender balas de ira pola túa boca, porque o meu corazón atópase blindado. Se non queres oir, ensordece. Se non queres ver, cégate. Se non queres falar, enmudece. Pero se non queres sentir, morre.

A linguaxe belicista no ámbito da nosa vida sempre estivo e está a orde do día. LOITAR polo que queres, GAÑAR a BATALLA ante a adversidade, sair VICTORIOSO... E coma estes unha enorme cantidade de exemplos que demostran que sempre hai un forte e un feble, un alto e un baixo, un derrotador e un derrotado. "O home naceu para loitar, e é como se lle define mellor, dicindo que é un guerreiro nato e que a súa vida, dende o principio ó fin, non é máis que a batalla"(Thomas Carilyle). E é neste punto onde atopamos a guerra máis árdua, a de loitar contra un mesmo, e será nesa loita onde as penas, esforzos e angustias pasen moito máis rápido.

Existen certos pasaxes da nosa vida ós que podemos categorizar coma complicados. Son eses nos que sobran as razóns para saltar de alegría, para sorrir e brincar coma nenos pero non o fas, e non o fas porque hai algo que , ainda que se escapa das túas mans, non che permite liberar o énfase do momento. E aqui cando loitas, cando buscas enfurecido a paz. Pero si queres a paz, debes preparar a guerra.

Eu atópome nun momento de loita interna. Estou aterrorizado, confuso e perdido. Mais non preocupado, aínda que con medo, véxome con forzas de loitar, preparado para a batalla. Escribir ante vós, axúdame a crecerme a crer as miñas palabras a liberarbe daquelo que non podo facer fora deste pequeno rincón arropado entre toxos e xestas.

Onte soñei con vivir preto do mar, casarme cunha serea, e aprender a cantar fados. Non vos riades, pero pode que por ese camiño se oriente a miña loita.

Dicía a canción que aínda na guerra, cos rifles nunca se matarán as palabras.

Deica outro soño amig@s!!!

Bágoas salgadas

2009-01-27T00:48:00.003+01:00

Nin sombras nin medo
hoxe risas non quero
nin falsos retratos…

Chora, chora porque as salgadas bágoas
escocen nas feridas
e sentes que estas vivo

Mirando mintes
mintes e mostras
mestres do mastro

O zagal enmudece
e o vento retorna
coas bágoas salgadas

As veces pasan pola vida persoas as que tan só ves uns minutos. Cruzas con elas catro palabras e pensas por un momento que sería interesante indagar máis, xogar ós decubrimentos. Pero non, esfúmanse e nunca volven aparecer, ou se o fan é nun recordo máis que borroso ou nun recorrente soño.

Levo moitos meses dando voltas, pensando en moita daquela xente. Non sei, a estas alturas, se depositar a miña confianza no destino, pero sei de máis dun que cre firmemente no mesmo e aseguran que todo sucede por algo. Porén pode que fose necesaria a fugacidade de ditas relacións para facerme comprender o que intento desentramar pero que aínda non consigo.

Estou crecendo, non físicamente, só me faltaba, pois síntome totalmente conforme coa miña estatura, estou crecendo como persoa, aflorando lentamente pero son moitas as ocasións nas que é complicado abrir eses ollos que levan pegados tanto tempo tras unha noite de malos soños.

Debería estar defraudado por moitos motivos. Cada día estou máis convencido de que o meu caso é de psicoanalista ou mesmo das novelas de Stephen King.

Non lembro moi ben quen foi o que me dixo que xamais me arrepentira seguido do topicazo de que dos erros se aprende. En realidade non me arrepinto desa pasividade coa afrontei gran parte da miña vida, desa incapacidade de escoller que non foi tal, porque mesmo cando non escolles estás escollendo, non?

Ó final sempre veñen as sorpresas, e crédeme que é unha palabra que me aterroriza. Quen dixo que as sorpresas foran boas? Na maioria dos casos non o son. Resulta que un bo día, ¡que digo bo!, un moi mal día, descobres que as moedas teñen dúas caras e os cimentos dese edificio que tanto tempo che levou construir se derruban nunha ínfima porción de segundo.
É, entón cando te decatas que o ser perde importancia ante o parecer ser.
Comentaba hoxe ante unhas vinte persoas, que afortunadamente somos libres para evitar parcernos a moitos dos nosos retratos.

Ata que punto te queren eses que non demostran pureza nos seus actos, filtrados por intereses propios?. A súa alba pel esta maquillada xa que no fondo non é tan alba como semella ser. Os seus ollos non minten pero non é doado separalos das súas palabras. Os seus xestos están ensaiados. É tan doado mentir! É tan doado crer as túas propias mentiras…

-Eres moi afortunado, sabes?

-E logo?

-Non sei, vexo que tes moita xente ó teu redor.

-Non lle chamaría eu a iso fortuna

-Non?

-Digamos que ter moita xente ó teu redor axuda a non caer sucumbido pola traizón do silencio, mesmo pola soidade.

-E iso non é fortuna?

-Nunca escoitaches iso de que máis vale calidade que cantiadade? Pois as veces sinto que moita xente sobra, é unha simple figurante no filme da miña vida e están nela porque non hai maneira de quitalos, aínda que en realidade non aportan nada

-Ten que haber maneira de quitalos se che sobran, non?

-Verdade, tes toda a razón, pero nestes momentos non me vexo eu con forzas de tentar a forma de conseguilo.

-Eu sinto que me pasa o mesmo

-Son da opinión de que na nosa vida pasa moita xente, a maioría dela deixa unha marca, por mínima que sexa. Pero, é moi pouca a que consigue transformar esa marca nunha cicatriz que non desaparece por moito que pasen os anos.

-Bueno, que sepas que ti es moi cicatrizante

-Vaia grazas

Levo moitos meses dando voltas, pensando en moita daquela xente…
E si eran os que verdadeiramente me comprendían? E si eras ti e non me lembro?

A vertixe da felicidade

2009-01-12T00:57:00.006+01:00

Din que para que un pai sexa o mellor de todos ten que ter algo de nai. E se non ten nin o propio dun pai?

O neno chora na soidade que lle aporta a escuridade da súa habitación, ten medo de prender a luz, está xa farto de ver os seus ollos asolagados e cansos.
Perde por momentos a respiración dados os esforzos que realiza para que esas bágoas sexan súas, tan só del, pechadas nesas catro paredes nas que fai que dorme.

- Empezamos ben o ano. Empezamos ben o ano!! -grita con ton enfadado mentres abre a porta da habitación bruscamente-.
- Que fas, estas durmindo?- pregunta alterado-.
- Agora xa non
- Non é así sabes? As cousas non se fan así.-levanta levemente a voz-.
- Xa -contesta con resignación-.
- Xa non, xa, non me vale, has de conseguir que perda a confianza en ti. Como se che ocorre faer iso? Paréceche normal?-pregunta con maior tranquilidade-.
- Non.-responde con certo pasotismo-.
- Pero por que o fixeches?
- Non sei
- Mírame ós ollos cando che falo, non son ningún can da rúa, mírame ós ollos, escoitasme?-volve a subir levemente o tono-.
- Si -mirándolle ós ollos-.
- Por que tes esa actitude tan impertinente?
- Que? Eu non teño ningunha actitude impertinente.-alza o tono de voz-.
- Si que a tes. Sempre depositei a miña confianza en ti pero estas conseguindo que a perda. Que non se volva repetir, oes?
- Si
- Se nunca che faltou de nada, se querías algo non tiñas máis que pedilo.- con tono afable-
- Xa
- Nin tiveches o valor de falar e polo menos pedir perdón polo que fixeches. Ti sabes que aquí me tes para o que queiras, comigo podes falar.
- Xa.-contesta con certa tristeza-
- Pásache algo?
- Non.
- Seguro?
- Non, non me pasa nada.
- Se che pasa algo so tes que decirmo. Eu tamén fun rapaz, e os meus pais non falaban comigo, tan só me mandaban o campo co gando, non se preocupaban si aprobaba o carné de conducir nin como o pagaba.
- Xa, xa mo tes dito.
- Bueno-suspira- pero ti debes ser un rapaz non debes quedar atrás.
- Xa.
- Ti fas o que fan os demais, non quedar atrás, non ir de tirado pero non quedar atrás e que non teñan motivos para dicir nada de ti.
- Vale.
- E si queres botar un polvo pois bótalo oes?
- Si. -con sorpresa na súa mirada-
- Eu -baixa o tono de voz- isto que quede entre nolos dous, cando era novo colleu o “Rialta” e o “Casado” e leváronme aPontevedra, paguei e botei un polvo. E si a ti che apetece botar un polvo pois colles dúas mil ou tres mil pesetas e botas un polvo, vale?
- Si. -responde coa mirada perdida-
- Mírame a cara!
- Si
- De tódolos xeitos mañá imos tomar un café que quero falar contigo, vale?
- Vale
- Veña, isto queda esquecido pero que non se volva a repetir.
- Si
- Ata mañá
- Ata mañá
(péchase a porta)

Móvese, inquiétase, chora, respira fondo, vólvese a mover, volve a chorar.
Lembra o dito e as náuseas soben dende o seu ventre.
Pola súa cabeza, aínda cimentándose, penduran barbaridades, mesmo pensa subir ó alto e voar lonxe de todo, mesmo pensa en quitarse do medio.
O teléfono que ten na man precisa chamar a alguén, estallo pedindo a berros. Pensa en alguén, pero sabe que non pode falar, sigue pensando, e comeza a escribir unha mensaxe, pero sigue pensando, e sabe que no fondo non solucionaría nada, borra a mensaxe, sigue pensando.
Considérase cobarde, inútil e sucio. Non sabe contestar, non sabe transformar seus sentimentos en palabras. Planea incluso fuxir e é feliz por un instante.
“Si non che falta de nada, si quería algo non tiñas máis que pedilo” e agora ven a parte na que todos rimos e somos felices non?.
O neno está cansado de querer ser feliz, de finxir selo. Xa non soporta que os seus beizos se estiren cada día para esbozar na súa boca o sorriso da Mona Lisa.

Deus morreu!!!!

2009-01-02T19:02:00.005+01:00

“Caro Deus
Sinto-me profundamente desiludido consigo com a Sua falta de sentido de responsabilidade. Para dizer com frontalidade, considero-O um cobarde e penso en Si sobretudo como alguém que abondonou a viagem a meio, o que, convém que se sublinhe, nao se faz, principalmente numa obra tao importante.

A Sua criaçao mete agua por todos os lados, todos os dias se descobrem novas falhas na embarcaçao, a pesar de muitos dos passageiros nao terem percebido e nao estarem conscientes do perigo que correm. O mesmo se pode dizer dos anormais que comandam o navio, o exemplo extremo do falhanço, da inutlilidade e da incompetencia que dominan aquilo a que algum génio (¿¡?¡) chamou de raça superior: a nossa querida raça humana.
Deve admitir que a idea de criar o mundo numa semana nao foi das melhores, só aumentou os problemas e a situaçao actual é o expelho de uma clara falta de planeamento. A cobardia que já me referi anteriormente debe-se ao ipso de abandonar um trábalho a meio quando este começa a correr mal e despois virar as costas, partindo para outra.
Realmente, só Lhe perdoo se se estiver a pasar uma das seguintes situaçoes:

- encontrar-se num estado de completa bebedeira (roçando o coma alcohólico).
- estar apaixonado.
- ter um excelente sentido de humor e gostar de se rir dos bonecos de lama que aquí habitam (incluindo eu).

Se responder que sim a duas das três hipóteses pode mesmo telefonear-me a convidar para uma visita aí ao topo, que que ponderarei esquecer os conflictos passados, e nao forom poucos, e pago-Lhe um copo no Bairro Alto...

Um abraço
Terra, Setembro 1998”

It´s the end of the world as we know it and i fell fine

Ninguén quixo escoitar a voz da terra nai, agora xa é tarde, os choros tan só serven para apaciguar os nosos erros.
Rezamos sen saber moi ben a razón, as nosas súplicas esbozan unha clara debilidade. As nosas máns aprentanse cada vez máis forte esperando unha resposta de Deus, pero Deus morreu.Achégase a fin do mundo, achéganse as eperanzas de que apareza outro mellor.

INCONTINENCIA VERBAL

2008-12-15T14:01:00.004+01:00

Mañás incesantes
de noites perpetuas
os meus lánguidos ollos
por fin espertan....
PENSANDO EN TI

Son perpetuas as noites que paso nesta pequena habitación mirando ó tempo transitar na miña contra por esta travesía utópica na que os soños son reais.
Non mires atras!! comentan, E porque non? somos herdeiros do noso pasado, está claro que non somos o que eramos pero sempre fomos o que somos.
Eu comezo esta aventura mirando atrás, rexeitando o malo, saíndo a luz tal e como son.
Son un zagal sen pelo no peito coa mente opaca e os ollos cansos.
Penso e falo pero tamen falo e non penso. Oculto mais do que debo e en realidade non debo nada.
Desordenadas son as miñas ideas, pode que as miñas palabras inadecuadas pero nítidos os meus sentimentos.
Pódenme chamar raro, incluso sinalan co dedo, rin cando paso, pero eu non recompenso, non son de sobresaltos.
Din que a sensibilidade chega a ser un defecto, eu logo, veño defectuoso de fábrica.

Esquecín o prezo da sensatez e a apostei demasiado alto, xoguei a desconfiar e acabei confiando demasiado. Moito camiño me queda por diante, moitas son as verbas cosidas a miña pel que irán brotando en tinta.

Pode que sexa o fin do comezo, pero sei que a partir deste momento a mañás non serán tan incesantes nin as noites tan perpetuas.

Escoita, quero sentirte,
achégate, quero tocarte
ansias, que me deixan sen vida
vida, que pensa esgotarse....
PENSANDO EN TI